Hypergevoelige zintuigen

Ik ben een  boek aan het lezen en daarin is een hoofdstuk gewijd aan waarneming en hypergevoeligheid. Het gaat over kinderen die bijvoorbeeld heel erg snel iets ruiken of iets zien of horen.

Bijvoorbeeld : Jan zegt tegen zijn moeder dat hij brand ruikt en als moeder dan in de keuken toch maar eens even kijkt of er iets aan staat te branden, ontdekt ze dat de witlof in de pan zonder water is komen te staan en dat er sprake is van lichte verbranding.

Joris geeft aan dat zijn kleding pijn doet als hij die aantrekt. Terwijl het al door zijn oudere broer gedragen is en die er nooit eerder over heeft geklaagd.

Heb jij al ontdekt of jij een kind hebt met hypergevoelige zintuigen ??
Ben je zelf gevoelig voor geluid of reuk ? Of heb je gevoelige ogen en kun je minder goed tegen flitsende televisiebeelden ? Hoe ga je daarmee om ?

Heb je zelf al eens de tijd genomen om goed waar te nemen, hoe het gesteld is met de mogelijke hypergevoeligheid van jouw kind ? En wat doe je er vervolgens mee ?

een stukje uit het boekje van Ivo Mijland ' ik ben toch te gek'....

Ik weet eigenlijk niet of dit mag maar ik wil toch graag wat citeren uit het boekje van Ivo omdat ik het een 'te gek'  boekje vind en gaat over anders kijken naar kinderen met een diagnose.

CITAAT:
Hij is druk, want hij heeft ADHD. Het ligt dan aan de stoornis en niet aan het grotere geheel. We hebben een verklaring en een verklaring is een soort van vrijwaring. Als we een reden hebben dan hoeven we ons misschien niet meer zo verantwoordelijk te voelen. Dat lijkt prettig, maar wat vergeten wordt, is dat met vrijwaren de problemen vaak in stand blijven.

Laat ik je meenemen in de wereld van ADHD. De kinderen die anders bewegen, anders aandacht vragen en zich anders concentreren dan de rest. De niet-ADHDer heeft een bijzonder talent. Hij kan urenlang stilzitten zonder de ander tot last te zijn. Stilzitten is dan de norm; stilzitten is normaal. De ADHDer heeft daar niet bepaald zijn grootste talent. Gelukkig kan hij wel veel andere dingen goed, maar we focussen ons op zijn niet-talentvolle deel. We willen dat hij stilzit. Hier start het verschil tussen een dialoog of een extra onrecht. Het is alsof je een vis leert om te klimmen, een vogel leert om te sprinten en een aap leert om te vliegen.

Ik zeg daarbij niet dat ADHD niet bestaat of dat Ritalin niet helpt maar ik zeg wel dat het zinvoller is om leerlingen te ontmoeten in hun talenten dan in hun tekorten. Als je namelijk ervaart dat je ertoe doet als mens, word je vanzelf constructiever.

Quote van Einstein: Everybody is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid.

OVER DE STREEP

Sinds een tijdje kijk ik op televisie naar het programma van Arie Boomsma, 'over de streep'.
Een tijd geleden was het spraakmakend en tegenwoordig komt het nog op de buis maar er wordt niet zoveel meer over gesproken ...Ik hoor er verder niet meer zoveel over.

Waarom eigenlijk niet ? Ik vind het namelijk shocking om te zien hoeveel kinderen er last hebben gehad van pestgedrag op de lagere school; kinderen die moeilijkheden ondervinden na een scheiding; kinderen die geslagen worden of te maken hebben met iemand in hun omgeving die verslaafd is en dan last but not least ' hoeveel kinderen er rondlopen met zelfmoordgedachten'...

Waarom doen we daar niet veel meer mee ? En dan bedoel ik 'aan de voorzijde van het proces !
Niet als het al zover gekomen is dat het kind niet meer weet hoe het verder moet en' al helemaal in de put zit...'

Hoe komt het dat volwassenen, ouders of jongeren zelf niet eerder aan de bel trekken ? Ik heb hulp nodig ..
Ik begrijp als geen ander, hoe lastig het is,want ook volwassenen trekken niet zo snel aan de bel voor hulp. Je moet dan toch een streep over...

Zou het niet mooi zijn als wij, volwassenen, meer jongeren over de streep kunnen helpen ?
En zou het niet nog mooier zijn als de jongeren zelf - n.a.v. dit programma - zelf zouden aangeven ' nu ga ik bij wijze van spreken ' over de streep' door zelf op zoek te gaan naar een persoon waar ik  mijn hart kan luchten ?

Mocht je nou jongeren kennen die met problemen kampen en je wilt ze graag over de streep helpen, door over hun problemen te gaan praten of te 'eraan te gaan werken', misschien is dan een kennismaking met mij als vaktherapeut helemaal zo gek nog niet...
Begrijp me goed, het moet natuurlijk klikken, maar samen iets creatiefs maken waarbij je in gesprek kunt komen met elkaar ... het zou toch fantastisch zijn als ik ze een manier kan aanbieden om aan hun problemen te werken ?

Denk er eens over na...

EMOTIES HERKENNEN IN HET LICHAAM

Laatst las ik een artikel in het Psychologiemagazine over emoties en het voelen van emoties. Er stonden allerlei plaatjes bij met kleuren in lichamen die aangaven waar wij nu eigenlijk die emoties voelen in ons lichaam.

Er stond een testje bij met basisemoties, vreugde (blijheid), verdriet, angst (bang) , woede (boos) , verbazing en walging. dit kon je dan bekijken en proberen om zelf ‘in te voelen’ om te kijken of je dit zelf ook kon ervaren.

Wat allereerst opviel was dat ik het best lastig vond om naast de twee basisemoties (boos en blij) de anderen te benoemen. Natuurlijk ook omdat je iets moet benoemen wat je niet echt voelt, dus moet je het ‘nabootsen’ en dat valt niet mee.

Vervolgens ga je beredeneren. Wat zie ik dan ?

Kan ik dat herleiden ? Stel jezelf eens vragen bij de emoties..

Kom jij er uit ?

UITLEG BIJ DE VERSCHILLENDE TYPES:
1. woede; uit zich ook in de vuisten en in de kaken
2. angst; verhoogde hartslag en ademhaling, zweethanden
3. walging; spijsvertering, neus ophalen, uit willen spugen
4. blijheid/vreugde; vergelijkbaar met woede maar met verschil in kaken.
5. verbazing; ogen en wenkbrauwen en de benen staan 'aan de grond genageld'.
6. verdriet; verlamming armen en benen, beklemd gevoel om het hart, keel en ogen.

Wil je meer weten? zie psychologiemagazine mei 2014

HOE EEN MEISJE VAN DERTIEN JAAR HET ERVAART....

hallo, ik ben 13 jaar.

ik kom al bijna 6 jaar met plezier bij Carla!

Vroeger ging ik elke week naar Carla , waar dan

ook nog een andere leeftijdsgenoot was en hadden

we een hele middag plezier.

Nu is het verandert, nu kom ik nog elke maand 1x.

Meestal mag ik zelf bedenken wat ik die middag gaat

doen, maar soms heeft Carla iets bedacht

(vaak is dat best leuk)

Meestal ga je iets creatiefs doen, zoals tekenen, kleien

of met speksteen werken. Mijn favoriet is tekenen,

maar als je wilt kan je ook een boswandeling maken

in de buurt.

Als ik problemen heb met iemand uit de klas of iemand

 anders hebben we er een gesprek over. Met tips om

het op te lossen en soms oefenen we het ook in een

rollenspel.

Maar ook met andere dingen bijvoorbeeld, als je iets eng

vind  om te doen of als je weinig zelfvertrouwen hebt.

EEN BLIK OP BURO BINNENSTE BUITEN VANUIT OUDERS GEZIEN...

Het leven van opgeroeiende autistische kinderen en hun ouders is 

vaak complex. Autistische kinderen begrijpen de wereld om ons heen 

vaak anders dan anderen. En nog vervelender, de wereld om jou heen 

begrijpt deze kinderen en hun ouders niet en verwacht dat je je maar 

aanpast en gedraagt. 

Begeleiding van een kind met autisme is balanceren tussen de be-

hoeften van een kind en de verwachtingen van de buitenwereld.
Het kind moet zijn eigen kwaliteiten kunnen ontwikkelen en binnen zijn 
mogelijkheden zo goed mogelijk leren omgaan met de buitenwereld. 

De buitenwereld moet geleerd worden om de verwachtingen en aanpak 

op het kind af te stemmen. Dit is niet altijd gemakkelijk, de buitenwereld 

is moeilijker bij te sturen dan een kind met autisme, en we vragen ons 

soms af wie er nu eigenlijk dingen niet begrijpt.

Wij hebben al jaren contact met Carla, zowel voor begeleiding als 

creatieve therapie. Zij helpt ons en onze kinderen in deze zoektocht. Ze 

helpt onze kinderen in het begrijpelijk maken van de wereld en hoe met 

deze wereld om te gaan. De insteek is niet theoretisch en voorschrijvend, 

maar via creatieve technieken en coaching leren hoe je zelf in elkaar zit, 

hoe je zaken anders zou kunnen doen, en hoe je de wereld een beetje 

begrijpelijk kan maken. Via creatieve technieken het binnenste naar 

buiten laten komen, en het buitenste een beetje naar binnen te halen!

Door deze begeleiding en uitgebreide verslaglegging van Carla krijgen wij 
inzicht over onze kinderen,en hoe onze kinderen tegen de wereld 

aankijken. Met haar ruime ervaring helpt Carla ons om vanuit het 

perspectief van een kind met autisme te zien, en in een perspectief te 

plaatsen waar de buitenwereld iets mee zou kunnen. Dit helpt ons om 

samen met Carla richting de buitenwereld te gaan, en de verwachtingen 

en aanpak van de buitenwereld bij te sturen.

Het buitenste rekening te laten houden met het binnenste.

Het opmerkelijke vermogen van een kind met autisme

Afgelopen week verbaasde ik me wederom door de opmerking die een van mijn cliënten maakte bij iets waar ik niet bij stil had gestaan.
Ik reed van Geldrop naar Eindhoven via Nuenen en wat schetste mijn verbazing toen we Geldrop uitreden ?

Wat was het geval ? Wekelijks rijden we Geldrop uit langs Van Ganzewinkel af, het afvalverwerkingsbedrijf naast het kanaal richting Nuenen. Daarna volgt er een stuk boerenland waar vaak groenten verbouwd worden.

In mijn beleving stinkt het er ALTIJD en vaak maak ik dan een grapje en vraag dan ' heb je er eentje laten vliegen', waarop vaak luidkeels nee wordt geroepen..
Nu viel het me op dat er geen vieze lucht voorbij kwam drijven dus ik riep 'hee, het stinkt niet !'

De jongeman zei vervolgens: dat klopt want het ruikt alleen op maandag, dinsdag en ? van zo laat tot zo laat. De andere dagen ruik je niks. Op die tijden wordt er of afval verwerkt of de boer is dan mest aan het uitrijden !

Dus zo zie je maar hoe opmerkzaam iemand is met autisme !